Γύφτος λαός»: Ένας δίσκος που δεν κυκλοφόρησε ποτέ

Το Νοέμβριο του 1975 ο δίσκος «Υπάρχω» φιγουράρει για πρώτη φορά στις βιτρίνες των δισκοπωλείων και γίνεται ανάρπαστος. Οι εξαιρετικές συνθέσεις του Χρήστου Νικολόπουλου, οι μοναδικοί στίχοι του Πυθαγόρα και η ανεπανάληπτη ερμηνεία του Στέλιου Καζαντζίδη πολύ γρήγορα οδηγούνε το άλμπουμ σε πωλήσεις άνω των 50.000 αντιτύπων. Έχουνε περάσει σχεδόν 35 χρόνια από τότε, όμως το «Υπάρχω» συνεχίζει να πουλάει και πλέον συγκαταλέγεται στις «κλασικές» στιγμές της ελληνικής δισκογραφίας.

Η μεγάλη επιτυχία του δίσκου, δίνει το έναυσμα στους τρεις συνεργάτες να ξεκινήσουνε την προετοιμασία της επόμενης δουλειάς τους. Ο Καζαντζίδης βάσει συμβολαίου χρωστά 36 τραγούδια στην εταιρεία «Μίνως Μάτσας και Υιός» και παρά τη συνεχή αναβλητικότητα κι αναποφασιστικότητά του, δέχεται τελικώς να ηχογραφήσει άλλο ένα άλμπουμ. Έτσι λοιπόν, ο Νικολόπουλος ξεκινά να γράφει τις μουσικές και ο Πυθαγόρας τους στίχους, οπότε η νέα συνεργασία της «τριανδρίας» φαίνεται να βρίσκεται προ των πυλών. Παράλληλα, κάποια από τα τραγούδια «ντύνει» στιχουργικά και η Μάρω Μπιζάνη.

Το θαυματουργό νερό που θεράπευε τον καρκίνο!! (η διδακτική ιστορία του Γιώργου Καματερού)

Το πρωί της 9ης Φεβρουαρίου του 1976 οι αγουροξυπνημένοι Αθηναίοι διαβάζουν έκπληκτοι στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων μια συνταρακτική είδηση: ένα θαυματουργό υγρό προερχόμενο από μια μυστική (;) και ραδιενεργή πηγή της Κω, είναι πολύ πιθανό να θεραπεύει τον καρκίνο.Όπως είναι φυσικό, η είδηση σκάει σαν «βόμβα». Οι εφημερίδες δίνουν τις πρώτες πληροφορίες σχετικά με την συγκλονιστική αυτή «ανακάλυψη»: «εφευρέτης» είναι ο 36χρονος δικηγόρος (!) από την Κω, Γιώργος Καματερός και κύριος συνεργάτης του ο επιχειρηματίας Κωνσταντίνος Γράτσος.
Η φημολογία για την ύπαρξη αυτού του θαυματουργού «νερού» είχε αρχίσει από καιρό και όπως αποδείχθηκε αργότερα, την είχαν καλλιεργήσει οι ίδιοι οι «εφευρέτες».
Η αγωνία χιλιάδων απλών ανθρώπων ήταν φυσικό να αποτελέσει το προσφορότερο έδαφος για τη γιγάντωση του φαινομένου.

Μετς: η Μπυραρία του Φιξ

Μετς: η Μπυραρία του Φιξ (στέκι των Αθηναίων για 90 χρόνια) που έδωσε, τελικά, το όνομα σε όλη την περιοχή

Ο Κάρολος Φιξ δημιούργησε την πρώτη μεγάλη μπυραρία στην Αθήνα, το 1870. Επέλεξε μία ήσυχη περιοχή δίπλα στο Παναθηναϊκό στάδιο, στις πλαγιές του Αρδηττού, κέντρο – απόκεντρο για την εποχή εκείνη. Σκοπός του ήταν να διαδώσει την μπύρα στην Ελλάδα και να προωθήσει τη μικρή βιοτεχνία παραγωγής μπύρας που έχει ανοίξει, από το 1864 στο Κολωνάκι (τότε, ακόμα, δε λειτουργούσε το εργοστάσιο του, στη λεωφόρο Συγγρού).

Ονόμασε τη μπ'υραρία του Μετς (Metz), γιατί εκείνη, ακριβώς, τη χρονιά τα γερμανικά στρατεύματα είχαν κατατροπώσει τους Γάλλους, στη Γαλλική πόλη Metz. Στην πολιορκία του Μετς (14 – 18 Αυγούστου 1870) παραδόθηκαν στους Γερμανούς 175.000 Γάλλοι στρατιώτες. Γι αυτό το λόγο, γεμάτοι υπερηφάνεια, οι Φιξ (Βαυαρικής καταγωγής) δίνουν στην μπιραρία τους το όνομα της πόλης που τους γέμιζε πατριωτικό ενθουσιασμό. Μέχρι το 1900 σύχναζε η «καλή» κοινωνία της Αθήνας (τα σημερινά κλαμπ ήταν οι, τότε, μπυραρίες), ενώ, αργότερα, ξέπεσε και εθεωρείτο κακόφημο κέντρο. Κατεδαφίστηκε το 1957.

Έτσι, μία μπιραρία, που λειτούργησε 90, περίπου, χρόνια, θα δώσει το όνομα σε όλη την περιοχή (σαν να λέγαμε σήμερα: «μένω στην Αυτοκίνηση ή στα Δειλινά»)। Αργότερα, κανείς δεν επιχείρησε να το αλλάξει, ίσως, γιατί το Μετς χρησιμοποιήθηκε, ήδη, για να αντικαταστήσει το ιστορικό όνομα της περιοχής, που ήταν τα «Παντρεμενάδικα» (λόγω ενός γάμου υπερηλίκων). Ανάμεσα σε δύο «άσχετα» τοπωνύμια, προτιμήθηκε το Μετς, που, τουλάχιστον, είναι πιο εύηχο.

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Ο φονικός σεισμός στην Κεφαλονιά τον Αύγουστο του 1953

Καταστροφικός σεισμός πλήττει τα Επτάνησα, με αποτέλεσμα 871 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους, 1.690 να τραυματιστούν και 145.052 να μείνουν άστεγοι. Ζάκυνθος και Ιθάκη υφίστανται ολοκληρωτική καταστροφή. Οι καταστροφικοί σεισμοί που έπληξαν τα Ιόνια νησία το 1953, κράτησαν σχεδόν 2 μήνες, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο (οι μικρότεροι μετασεισμοί κράτησαν πάνω από 6 μήνες). Το αποτέλεσμα ήταν να καταστραφούν ολοκληρωτικά η Κεφαλονιά, η Ιθάκη και η Ζάκυνθος. Τη καταστροφή στη Ζάκυνθο συμπλήρωσε μια μεγάλη πυρκαγιά.

Η ίδρυση του πρώτου ραδιοφωνικού σταθμού της Ελλάδας

Στην φωτογραφία αυτή βλέπουμε το εξωτερικό του 
στούντιο, που ήταν στην κυριολεξία 
μια παράγκα. Εμπρός στην είσοδο είναι 
ο Χ. Τσιγγιρίδης (κέντρο) με μερικούς συνεργάτες του.

Τo 1926, μέσα στον χώρο της ΔΕΘ, o Χρίστος Τσιγγιρίδης στήνει τον πομπό του, ισχύος 400 Watt περίπου. Τον λειτουργεί μόνον κατά την διάρκεια της ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο. Ο Πρώτος Ραδιοφωνικός Σταθμός της Ελλάδας, των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης είναι πλέον γεγονός... Ξεκινάει τη λειτουργία του την 25η Μαρτίου του 1926, οπότε και είχε μόνο δύο ακροατές. Ο ένας ήταν στην περιοχή της πλατείας Ιπποδρομίου και ο άλλος σε ένα αγγλικό καράβι στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ας μη ξεχνούμε ότι ένας ραδιοφωνικός δέκτης την εποχή εκείνη κόστιζε όσο μια μικρή περιουσία, όμως πολύ σύντομα οι δέκτες χιλιαπλασιάστηκαν.

Η περιπετειώδης εκλογή του πρώτου Δημάρχου Αθηναίων Ανάργυρου Πετράκη και η αποκομιδή των σκουπιδιών για πρώτη φορά στην πόλη

Η περιπετειώδης εκλογή του πρώτου Δημάρχου Αθηναίων Ανάργυρου Πετράκη και η αποκομιδή των σκουπιδιών για πρώτη φορά στην πόλη

Το 1835 ο πληθυσμός του κέντρου της πόλης των Αθηνών, το οποίο περιοριζόταν κάτω από την Ακρόπολη, στις περιοχές της Πλάκας και της Βλασσαρούς, ανερχόταν σε 7.000 κατοίκους περίπου, σύμφωνα με την πρώτη επίσημη απογραφή (1834). Στον Δήμο Αθηναίων, ο οποίος συστάθηκε με Διάταγμα την 1η Oκτωβρίου 1834, περιλήφθηκαν ακόμη τα Πατήσια και οι ευρύτερες περιοχές του Φαλήρου και του Κηφισού, καθώς και ολόκληρος ο Πειραιάς, μέχρι που έγινε ανεξάρτητος Δήμος.
Για τη διεξαγωγή των πρώτων δημοτικών εκλογών έγιναν ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις. Δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι είχαν οι δημότες που είχαν υπερβεί το 25ο έτος της ηλικίας τους και διέμεναν μόνιμα στον Δήμο. Εξαιρούνταν οι γυναίκες, οι κατηγορούμενοι για έγκλημα κ.ά.

Αρμανσμπεργκ

Oι εκλογές πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 15 και 20 Μαρτίου 1835, διήρκεσαν δηλαδή έξι ημέρες. Δύο ήταν οι αντίπαλες παρατάξεις: Η «κυβερνητική», που αντιπροσωπευόταν από τους φίλους του Βαυαρού Αρχιγραμματέα (: πρωθυπουργού) Άρμανσπεργκ, και των γηγενών Αθηναίων, οι οποίοι δεν ήταν αντικυβερνητικοί αλλά «αντιαρμανσπεργκικοί» και εκφράζονταν από τον Ιωάννη Μακρυγιάννη. Η επικράτηση των τελευταίων ήταν καθολική, αφού εξέλεξαν το σύνολο των 18 δημοτικών συμβούλων.
Η πολύπλοκη και περιπετειώδης συνέχεια οδήγησε όσους έγραψαν (στηριζόμενοι σε πληροφορίες του Ι. Μακρυγιάννη ή αντιγράφοντας τον Γ.Π. Παρασκευόπουλο) να ισχυριστούν ότι υπήρξε παρέμβαση του Όθωνα υπέρ του δεύτερου ―δήθεν― σε σειρά σταυρών Ανάργυρου Πετράκη.

Η αλήθεια είναι ότι το σύστημα προέβλεπε την επιλογή δια ψηφοφορίας τριών προσώπων, από τα οποία ο βασιλιάς θα επέλεγε τον ένα. Επειδή όμως ο Όθωνας ενηλικιώθηκε τον Μάιο 1835, την επιλογή έκανε το Συμβούλιο της Αντιβασιλείας. Αυτό στην πραγματικότητα, αφού για διάφορους λόγους ακολούθησε επαναληπτική ψηφοφορία, επέλεξε τον πλειοψηφήσαντα Ανάργυρο Πετράκη. O συγκεκριμένος είχε λάβει 19 ψήφους, έναντι 18 ψήφων του Άγγελου Γέροντα και 16 του Δημήτριου Καλλιφρονά. Η ιστορική έρευνα όμως και τα τεκμήρια που αναδείχθηκαν εν τω μεταξύ (με τις πρωτοποριακές εργασίες του επιφανούς Γεωργίου Δημακόπουλου) αποκάλυψαν την αλήθεια, που είναι διαφορετική. Oι τεχνοκράτες Βαυαροί εισήγαγαν ένα πρωτοποριακό εκλογικό σύστημα, ίσως υπερφιλόδοξο, αλλά δίκαιο και μάλλον προσαρμοσμένο στις ανάγκες ενός νεοπαγούς κράτους και ενός λαού που έπρεπε, μετά τον οθωμανικό, να αποτινάξει και τον ζυγό του κοτζαμπαδισμού.

Υπόθεση «Λυμπέρη» - Η τελευταία εκτέλεση στην Ελλάδα

Η δίκη

Η δίκη για την υπόθεση, πραγματοποιήθηκε στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών (Κακουργιοδικείο) στις 5, 6 και 7 Μαΐου 1972. Οι Β. Λυμπέρης και ο Π. Αγγελόπουλος κατηγορούνταν για τέσσερις δολοφονίες εκ προθέσεως ιδιαζόντως ειδεχθείς και διακεκριμένη φθορά δια πυρός, ο Θ. Καπρέτσος για απλή συνέργια και στις δύο πράξεις των δύο προηγουμένων, ενώ ο Θ. Σταμάτης για υπόθαλψη εγκληματία. Οι αίθουσα του δικαστηρίου είχε κατακλυσθεί από κόσμο, που ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία, τόσο του Β. Λυμπέρη, όσο και των άλλων τριών κατηγορουμένων.

Στιγμιότυπο από τη δίκη. Διακρίνονται από αριστερά οι Β. Λυμπέρης, Θ. Καπρέτσος,
Θ. Σταμάτης και Π. Αγγελόπουλος (φωτογραφία από την εφημερίδα «Απογευματινή»)

Το μονοπάτι της ιστορίας του κομπολογιού

 Η ανάγκη του ανθρώπου για την ερμηνεία της ζωής και της δημιουργίας του σύμπαντος, ο φόβος και το δέος που γεννά το άγνωστο περιβάλλον στον άνθρωπο, μαζί με τον εγωισμό του, τον οδηγούν στην ιδέα του Θεού δημιουργού και σωτήρα, στον οποίο προσεύχεται και τον δοξάζει προκειμένου να τον λυτρώσει από τα βάσανά του.Οι αντίξοες συνθήκες της ζωής του ανθρώπου φανερώνουν τις ανάγκες του. Για την κάλυψη των αναγκών, το μυαλό του ανθρώπου γεννά ιδέες και ο άνθρωπος σαν εν δυνάμει θεός - δημιουργός, πραγματώνει τις ιδέες του και υλοποιεί τα αντικείμενα που καλύπτουν τις ανάγκες του.


Έτσι δημιουργήθηκε το αντικείμενο που μετράει προσευχές το προσευχητάρι το οποίο οι Ινδοί ονόμασαν τσαπαμάλα, οι καθολικοί ροζάριο, οι ορθόδοξοι δεητικό στεφάνι της Παναγιάς και Πατερημί. Ο κάθε λαός λοιπόν όταν έφτασε στην ιδέα του θεού έφτιαξε και το εργαλείο με το οποίο συνδέεται μ' Αυτόν, προσεύχεται σ' Αυτόν προκειμένου να εξασφαλίσει τον παράδεισο. 
Στην κοινωνία, η κάθε τάξη και ομάδα δημιουργεί τα διακριτικά της σύμβολα. Και πολλές φορές επειρεάζει η μια ομάδα την άλλη με τα σύμβολά της και έτσι έχουμε παραπλήσιες παραλλαγές του προσευχηταρίου το οποίο στα χέρια κάθε τάξης παίρνει άλλο όνομα, άλλη μορφή και παίζει διαφορετικό ρόλο.

Έγκλημα στου Χαροκόπου (Καϋμένε Αθανασόπουλε, τι σούμελλε να πάθεις, Από κακούργα πεθερά τα νειάτα σου να χάσεις )

Της Νίνας Κουλετάκη

Ήταν νύχτα της 3ης προς 4η Γενάρη του 1931. Παγωνιά. Το σπίτι στη συμβολή των οδών Θησέως και Αγ. Πάντων, στου Χαροκόπου ήταν σκοτεινό. Πίσω από τους τοίχους του, όμως, διαπράττονταν ένας βιασμός. Ο Δημήτρης Αθανασόπουλος, εργολάβος, βίαζε παρά φύσει τη σύζυγό του Φούλα.

Ο Αθανασόπουλος, αμετανόητος γυναικάς με ελαστικότατη συνείδηση, είχε αγανακτήσει με τη γυναίκα του που του αρνιόταν κάτι, που άλλες του έδιναν πρόθυμα. Μεταξύ αυτών και η μητέρα της συζύγου του και πεθερά του! Ήταν η τελευταία φορά που θα επιδίδονταν σε σεξουαλική πράξη. Την επομένη θα ήταν νεκρός.

Η Φούλα Αθανασοπούλου, πανέμορφη και δροσερή στα 25 της, είχε παντρευτεί τον Αθανασόπουλο απογοητεύοντας στρατιές θαυμαστών. Ο Αθανασόπουλος, κατά πάσα πιθανότητα, διατηρούσε σχέση με τη μητέρα της, Άρτεμη Κάστρου, μια ακόλαστη και άνευ φραγμών 45 χρονη γυναίκα, η οποία δεν δίστασε να παντρέψει την κόρη της με τον εραστή της. Και το χειρότερο είναι πως, εξακολούθησε να έχει περιστασιακές ερωτικές σχέσεις με το γαμπρό της.

Εκείνη τη νύχτα ο Αθανασόπουλος ήταν σε έξαλλη κατάσταση. Κακοποίησε βάναυσα τη Φούλα, η οποία κατόρθωσε να του ξεφύγει και να ζητήσει βοήθεια από τη μητέρα της. Η αντίστροφη μέτρηση για τον Αθανασόπουλο είχε αρχίσει.

"ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ"

του Διονύση Χιόνη,

Δικηγόρου - Εγκληματολόγου

«Ημουν εγκέφαλος-ανεγκέφαλος. Τότε είχαν πάρει τα μυαλά μας αέρα, αλλά με το πέρασμα του χρόνου κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να τα κάνουμε όλα αυτά, φτάσαμε σε ακραίες καταστάσεις. Όμως, όσο και αν σας φαίνεται παράξενο, η δράση μας είχε ιδεολογικό υπόβαθρο. Από μικρό παιδί είχα αριστερή συνείδηση. Σε καμία διαθήκη δεν υπήρχαν λιγότεροι από πενήντα κληρονόμοι, συνήθως ήταν από 70-100, ενώ στην υπόθεση του Τυπάλδου παρακαλώ, ήταν 156. Δηλαδή, εγώ δεν τα έκανα όλα αυτά για τον εαυτό μου, αλλά για να βγάλω τον φτωχό από την πείνα του. Τότε πίστευα ότι έχει μεγαλύτερη αξία να φάνε ψωμί 150 άνθρωποι, από τη ζωή ενός 85χρονου ή 90χρονου».

Τα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα

• Ελλάδα-ΗΠΑ 101-95. Ελλήνων Έπος
• Euro 2004. Η Ελλάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης
• Ολυμπιακοί Αγώνες 2004
• Ευρωμπάσκετ 2005
• Ολυμπιακός Μαραθώνιος 1896

• Αθλητές που άφησαν εποχή

  • Β. Χατζηπαναγής
  • Γιώργος Δεληκάρης
  • Δημήτριος Τόφαλος
  • Θανάσης Μπέμπης
  • Θωμάς Μαύρος
  • Κωνσταντίνος Τσικλητήρας – Ο ήρωας Ολυμπιονίκης
  • Μίμης Δομάζος
  • Νίκος Γκάλης – Ο μύθος
  • Ο θρυλικός Τζιμ Λόντος
  • Τακης Λουκανιδης