Νικόλας Άσιμος

"Ελπίζω κάποτε ν' ακουστώ μέσα στο φαλιμέντο του κόσμου..."

Ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Ασημόπουλος. Οι γονείς του ήταν από την Κοζάνη, όπου ο Νικόλας έζησε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το σχολείο. Ως έφηβος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965, καθώς και στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, του έγινε επίσημη πρόταση από την ομάδα της Κοζάνης, αλλά τελικά η συμφωνία ναυάγησε.

Παύλος Σιδηρόπουλος 1948 – 1990

Ο «ασυμβίβαστος» της Ελληνικής μουσικής, έζησε μια θυελλώδη ζωή και τελικά νικήθηκε από την εξάρτηση του στην ηρωίνη

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος o σημαντικότερος εκπρόσωπος της Ελληνικής ροκ, ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανιψιός της Έλλης Αλεξίου. Σε αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σε αυτόν του rocker και του σκεπτικιστή. Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1948 στην Αθήνα και ως τα επτά του χρόνια έζησε στην Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του είχε έρθει από τον Πόντο και κατέληξε στην Αθήνα όπου άνοιξε εργοστάσιο παραγωγής χαρτιού για φωτογραφίες.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1970 από τη Θεσσαλονίκη όπου είχε πάει για σπουδές στο Μαθηματικό. Εκεί γνωρίζει τον Παντελή Δελληγιαννίδη (κιθαρίστα των Olympians) και φτιάχνουν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Κυκλοφορούν το 7" «Το ξέσπασμα/Ο κόσμος τους» και συμμετέχουν με δύο κομμάτια στο δίσκο «Ζωντανοί στο Κύτταρο». Στο Κύτταρο γνωρίζονται και με τα «Μπουρμπούλια» που έπαιζαν με τον Σαββόπουλο.

Rock το ελληνικό - Aπό το πάρτυ των 90's έως σήμερα

Έχει ήδη περάσει αρκετός καιρός από τα μέσα της δεκαετίας του '80, τότε που το ροκ στροβιλίζονταν ανάμεσα σε στέκια περίεργα, σε πλατείες και σε μικρούς χώρους που στριμωχνόμασταν να ακούσουμε τις σκληροπυρηνικές μελωδίες των Villa 21 και των Last Drive. Η δημιουργικότητα των διαφόρων σχημάτων σε σχέση με τη συνεργασία τους κατά κύριο λόγο με τις ανεξάρτητες εταιρείες της εποχής, δεν είχε τίποτα κοινό με το glamour που εισήγαγαν στο χώρο οι διάφορες πολυεθνικές εταιρείες που άρχισαν να βλέπουν τις μπάντες σαν τις χήνες με τα χρυσά αυγά. Από τη χλωμή, πλην άκρως δημιουργική δεκαετία του '80, με θρυλικές μπάντες όπως οι Εν Πλω και τα Μωρά Στη Φωτιά, μέχρι την δεκαετία του '90 όλα άλλαξαν.

Το στυλ, ο στίχος, η μουσική, τα όνειρα, ο κόσμος... Το ροκ όμως πάντα εκεί, παρόν, να μας θυμίζει να παλεύουμε για τα όνειρά μας, με μπάντες που διέθεταν ένα άκρως σκληροπυρηνικό κοινό, σαν τους Last Drive, τους Λευκή Συμφωνία (η πρώτη ελληνική εμφάνιση καλλιτέχνη στο MTV το 1989 με το "Κοιτάζοντας Πίσω") και κατά κύριο λόγο τις Τρύπες.

Το rock στην δεκαετία του ’80

Στα δύο προηγούμενα μέρη του αφιερώματος  είδαμε πως ξεκίνησε το rock στην Ελλάδα με την κάθε γειτονιά να έχει το δικό της γκρουπ, το πάθος και την ορμή αυτών των παιδιών που θέλανε να μοιάσουνε στους Beatles, στους Stones, στους Kinks, στους Animals, είδαμε τις συναυλίες και τα μουσικά πρωινά. Είδαμε ακόμα το φρενάρισμα του μουσικού αυτού κινήματος που έφερε όχι μόνο η άνοδος της δικτατορίας, αλλά και η ...πτώση της, γιατί είπαμε πως όταν η χούντα έπεσε, το κοινό διψούσε για το απαγορευμένο πολιτικό τραγούδι...
Με την είσοδο της νέας δεκαετίας, τα κοινωνικο-πολιτικά πράγματα έδειχναν να αλλάζουν. Το ίδιο και οι μουσικές αντιλήψεις. Το κοινό ήταν κορεσμένο από το πολιτικό τραγούδι και οι αφίσες του Μάο και του Τσε, έδιναν τη θέση τους στις αφίσες του Morrison, της Joplin και του Hendrix. Μαζί με όλα αυτά, έρχονται καπάκι έπειτα από πολλά ……………χρόνια και δύο συναυλίες στο γήπεδο του Σπόρτινγκ από τους Police και ακόμα μία συναυλία (στο ίδιο γήπεδο) από τους Πουλικάκο και Σιδηρόπουλο που αναθερμαίνουν τις σχέσεις του κοινού με τη Rock μουσική. Σε λίγο, θα ξεπεταχτεί σε ολόκληρη τη χώρα, μία καινούργια φουρνιά από συγκροτήματα, αποφασισμένα να προχωρήσουν με οργάνωση, ενότητα και σοβαρή δουλειά. Για να δούμε…..μάθαμε κάτι όλα αυτά τα χρόνια;

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΑ 70´s

Όπως και στο πριν  έτσι και τώρα είναι πολύ δύσκολο να συνοψίσεις τη μουσική προσφορά μιας ολόκληρης δεκαετίας σε λίγες μόνο σελίδες. Είναι σίγουρο ότι κάποια ονόματα δε θ’ αναπτυχθούν στην έκταση που κανονικά θα έπρεπε. Κάποια άλλα θ’ αναφερθούν απλώς επιγραμματικά. Κάποια τέλος κατ’ ανάγκην θα μείνουν εντελώς απ’ έξω. Ευελπιστώ όμως ότι έστω και σ’ αυτό τον περιορισμένο χώρο η αναφορά των κυριοτέρων τουλάχιστον εκπροσώπων της ελληνικής σκηνής θα είναι περιεκτική. Για καλύτερη κατανόηση της συνέχειας όσον αφορά την καριέρα πολλών μουσικών και τους κοινούς συνδέσμους μεταξύ πολλών συγκροτημάτων, θεώρησα καλό να τοποθετήσω τα πράγματα με χρονική σειρά, όπου ήταν βέβαια αυτό εφικτό.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ ΤΑ 60´s

Επιτέλους να και κάτι που είμαι σίγουρος ότι όλοι σας θα βρείτε πολύ ενδιαφέρον ανεξαρτήτως των μουσικών σας προτιμήσεων. Όλοι ήμασταν κάποτε τηνέητζερς (μερικοί ευτυχώς παραμένουν ακόμη), αν και πολλοί από μας δεν είχαν καν γεννηθεί στα 60’s, όταν δηλ. διαδραματίζονταν όσα το παρόν άρθρο πραγματεύεται. Όπως και να ’χει το πράγμα όμως, νομίζω ότι είναι μία καλή ευκαιρία να θυμηθούν οι παλιότεροι και να μάθουν οι νεώτεροι (αλλά ακόμη και από τους παλιότερους αυτοί που δεν έτυχε να μάθουν τότε) από πού ξεκίνησαν την καριέρα τους πασίγνωστοι σήμερα καλλιτέχνες του ελληνικού, αλλά και διεθνούς μουσικού στερεώματος. Επίσης ποια τραγούδια έγιναν
μεγάλες επιτυχίες και από ποιους. Όπως ακόμη ποιος διάσημος Άγγλος κιθαρίστας υπήρξε τότε έστω και για λίγο μέλος ελληνικού γκρουπ (έτσι μπράβο, θέλω να σας βλέπω να σκάτε μέχρι να ‘ρθει η ώρα επιτέλους να το διαβάσετε). Ένα μόνο σας λέω: το ελληνικό ροκ των 60’s ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τους FORMINX, CHARMS, OLYMPIANS, IDOLS και APHRODITE’S CHILD που θεωρητικά ήταν από τα γνωστότερα σύνολα της εποχής.Αυτό που στην ιστορία του ροκ ονομάστηκε «Βρετανική Εισβολή», δηλ. η παγκόσμια εξάπλωση της μουσικής των BEATLES, ROLLING STONES, KINKS, ANIMALS κλπ., δεν μπόρεσε βεβαίως να αφήσει ασυγκίνητη την ελληνική νεολαία των 60’s. Παρά τις εντελώς ελάχιστες πληροφορίες που
διαδίδονται από την ανύπαρκτη μουσική ενημέρωση, τα αμφιβόλου ποιότητος μουσικά όργανα και το συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας εκείνης της εποχής, τα πρώτα συγκροτήματα αρχίζουν να δημιουργούνται.Ο χαρακτηρισμός της μουσικής πολλών απ’ αυτά ως «ροκ» δόθηκε πολύ αργότερα, τότε  ήταν γνωστή γενικά ως «ποπ» ή «μοντέρνο ελληνικό τραγούδι». Ένα μεγάλο μέρος των συγκροτημάτων αυτής της εποχής, εξαναγκασμένα από τη δισκογραφική τους εταιρία, διασκεύαζαν ξένες επιτυχίες είτε αυτούσια είτε με την προσθήκη ελληνικών στίχων. Υπήρχε όμως κι ένα άλλο επίσης μεγάλο μέρος που ηχογράφησαν αποκλειστικά δικές τους συνθέσεις αγγλόφωνες η ελληνόφωνες. Όπως συνέβαινε εκείνη την εποχή σε όλες τις χώρες, τα πιο πολλά ελληνικά γκρουπ κατάφεραν να κυκλοφορήσουν από ένα έως περισσότερα singles. Τα LP’s πραγματικά μετριούνται στα δάκτυλα.

Η ιστορία του bodybuilding

Είναι βέβαιο ότι στην αρχαιότητα η δύναμη έπαιζε πρωταρχικό ρόλο. Παρά την εφεύρεση κάποιων όπλων, το σημαντικότερο εξʼαυτών, ήταν για πολλά χρόνια η ανθρώπινη δύναμη. Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς παρατηρήθηκε ότι η ανύψωση βαρών βοηθά στην ανάπτυξη της ανθρώπινης δύναμης,αλλά παρατηρώντας εικόνες και εκθέματα από την ελληνική αρχαιότητα, εντοπίζουμε αντικείμενα παρόμοια με τους σημερινούς αλτήρες. Ακόμα τα αρχαία ελληνικά αγάλματα αναπαριστούν μυώδη σώματα και αυτά αποτελούν χαρακτηριστικό ομορφιάς, συμμετρίας και αισθητικής της εποχής εκείνης.

Το Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής

 Το κτήριο του ελληνικού Κοινοβουλίου όπως αρχικά σχεδιάστηκε από τον γάλλο αρχιτέκτονα François Boulanger

Το Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής θεμελιώθηκε το 1858 από τη βασίλισσα Αμαλία και οικοδομήθηκε σε σχέδια του Francois Boulanger.Το Μέγαρο είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ελληνική ιστορία: πρόκειται για την πρώτη μόνιμη στέγη του ελληνικού Κοινοβουλίου. Προκειμένου να στεγάσει τη Βουλή και τη Γερουσία. Με την έξωση του βασιλιά Όθωνα και τη μεταπολίτευση του 1862 καταργείται το σώμα της Γερουσίας. Τα σχέδια του κτιρίου τροποποιούνται από τον έλληνα αρχιτέκτονα Παναγιώτη Κάλκο με κυριότερη μεταβολή την κατάργηση του αμφιθεάτρου της Γερουσίας. Το κτίριο του Κοινοβουλίου ολοκληρώνεται το 1875.

Στο «σπίτι» του Παπαφλέσσα

Στο σπίτι όπου γεννήθηκε στις 20 Μαΐου, ανήμερα της μάχης στο Μανιάκι, ο Βασίλης Τουλουπας εμπνεύστηκε και δημιούργησε το "Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Παπαφλέσσας", που στεγάζει μνήμες και ιστορικά κειμήλια από τη μάχη και τον ήρωα.

Μουσείο. Το σπίτι της οικογένειας Τουλούπα χτίστηκε το 1811 και στεγάζει το Μουσείο Παπαφλέσσας

Δεκαπενταύγουστος

Με γαϊδουράκι στα Λουτρά...1959

Στη φωτογραφία Μαίρη Βερβέρη, Μαρία Τσαγκούρια επάνω στο γαϊδουράκι και η μικρότερη Ανάργυρη Βερβέρη στα Λουτρά Σαμοθράκης τον Δεκαπενταύγουστο του 1959.

Δεκαπενταύγουστος. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και μια εκκλησία αφιερωμένη στη χάρη της Δέσποινας. Στο Αρχιπέλαγος, κάθε νησί και μια Παναγιά, προστάτιδα ...

των ναυτικών και ενσάρκωση της Μητέρας των μητέρων. Στις «Παναγίες» του Αιγαίου αναβιώνει κάθε χρόνο το «Πάσχα του καλοκαιριού», ένα «χαρμόσυνο πένθος» και ένα προσκύνημα που μαγνητίζει τα πλήθη.

Η δεκαετία του '60

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟ

Ήταν η δεκαετία που επέτρεψε στους ανθρώπους να ονειρευτούν. Ο Διονύσης Σαββόπουλος περιγράφει το κλίμα της παραφοράς (κρασί, τριαντάφυλλα και επανάσταση) και σε αντιδιαστολή τη στεναχώρια της Ελλάδας που ασφυκτιούσε, πυρακτωμένη, ανάμεσα στο μυστρί του Πατακού και το συρτάκι του Δαλιανίδη.

ΣΠΙΤΙΑ

Μετά τον πόλεμο, μετά τον εμφύλιο, εδώ στην Ελλάδα ο κόσμος είδε παρά πολλά πτώματα και συντηρητικοποιήθηκε, φοβήθηκε. Μεγαλώναμε μέσα σε σπίτια φοβισμένων ανθρώπων. «Τι  ώρα θα γυρίσεις;», «Ποιους βλέπεις;». Αυτό όμως ήταν τρομερά καταπιεστικό για εμάς που τότε ήμασταν παιδιά: «Τι ώρα είναι αυτή που γύρισες;», «Ποιοι είναι οι φίλοι σου;», «Τα μαλλιά γιατί τα έχεις έτσι;». Αισθανόσουν μεν μία θαλπωρή, γιατί υπήρχε ακόμα η γειτονιά, η ενορία, η εκκλησία, το σπίτι, το σόι, οι θείοι, και ταυτόχρονα αισθανόσουν μία τεράστια ανάγκη εξόδου από αυτά τα πράγματα. Να σηκωθείς να φύγεις. Όταν ήμασταν 19 και 20 χρόνων προτιμούσαμε να βγούμε έξω στον δρόμο να ζητιανεύουμε, να βρούμε μία δουλειά -ό,τι δουλειά να είναι- παρά να κάτσουμε με τη μάνα μας. Μου κάνει εντύπωση που τώρα συμβαίνει το αντίθετο, δεν φεύγουν από το σπίτι τους και είναι και 30 χρόνων παιδιά. Αυτό που εγώ το έκανα δίσκο, «Το φορτηγό», δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο τότε, το παιδί που φεύγει, κάνει οτοστόπ για να φτάσει στη μεγάλη πόλη. Ούτε είχα κανέναν συγκεκριμένο στόχο, τι θα κάνω φεύγοντας. Ήθελα να φύγω από το σπίτι μου, να αλητέψω, αυτή είναι η αλήθεια.