Φράγμα - Λίμνη Μαραθώνα

Η τεχνητή Λίμνη του Μαραθώνα είναι μία λίμνη που δημιουργήθηκε με σκοπό τη συγκέντρωση νερού για την ύδρευση της Αθήνας. Σχηματίσθηκε από την ανέγερση του Φράγματος του Μαραθώνα στη συμβολή των χειμάρρων Χαράδρου και Βαρνάβα και σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων από την κωμόπολη Μαραθώνας Αττικής.

Η Λίμνη του Μαραθώνα ήταν το κυριότερο απόθεμα νερού για την ύδρευση της Αθήνας από το 1931, οπότε άρχισε να δίνει νερό, μέχρι το 1959. Το 1959 άρχισε να λειτουργεί σύνδεση παροχής από τη λίμνη Υλίκη, ενώ από το 1981 το περισσότερο νερό για την ύδρευση της ελληνικής πρωτεύουσας προέρχεται από την τεχνητή Λίμνη του Μόρνου. Σήμερα πλέον όλο το νερό της Λίμνης Μαραθώνα δεν θα επαρκούσε παρά μόνο για λίγες ημέρες υδροδοτήσεως της Αθήνας.

                                                  Κατασκευή Φράγματος Μαραθώνα 1930

Η έκταση της λίμνης με το νερό στο ύψος του υπερχειλιστή είναι 2,45 τετρ.χιλιόμετρα (2450 στρέμματα) και το μέγιστο βάθος της είναι 54 μέτρα. Η λίμνη συγκεντρώνει νερά από μία περιοχή, που ονομάζεται λεκάνη απορροής, εκτάσεως 118 τετρ. χιλιομέτρων, με μέση απόδοση 14.400.000 m³ ανά έτος, με μέση ετήσια βροχόπτωση της τάξης των 580 χιλιοστών. Ο μέσος όγκος της λίμνης είναι 12.000.000 m³, ενώ ο μέγιστος όγκος (χωρητικότητα) είναι 41.000.000 m³ (από τα οποία μπορούν να αντληθούν τα 34.000.000).

Η κορυφή του φράγματος βρίσκεται σε υψόμετρο 227 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πους (βάση) του σε υψόμετρο 173 μέτρα. Ο υπερχειλιστής, όμως, βρίσκεται σε υψόμετρο 223 μέτρων και αυτό είναι το μέγιστο υψόμετρο της επιφάνειας της λίμνης πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η παροχή του υπερχειλιστή ανέρχεται σε 520 m³/sec. Το φράγμα κατασκευάσθηκε από την αμερικανική εταιρεία ULEN (η οποία διατήρησε, βάσει του συμβολαίου, την ιδιοκτησία της εταιρείας υδρεύσεως της πρωτεύουσας μέχρι το 1974). Η κατασκευή του φράγματος διήρκεσε από το 1926 μέχρι το 1929.

Άποψη της Λίμνης Μαραθώνα πριν από τις Καταστροφικές Πυρκαγιές!

Μια πολυκατοικία στην Πατησίων του 1957

Με αφορμή την (πολύ καλή) έκθεση του Μουσείου Μπενάκη της Πειραιώς για τον Δημήτρη Φατούρο (διάρκεια, μέχρι την 1η Νοεμβρίου). Κόλλησα στη συγκεκριμένη φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη που δείχνει ένα από τα πρώτα έργα του Φατούρου, μια μοντέρνα πολυκατοικία στην Πατησιών του 1957. Στο νούμερο 109, στο ύψος της στάσης Αγγελοπούλου. Η πολυκατοικία μοιάζει με παλάτι δίπλα στα δύο νεοκλασικά που δεν θα αργήσουν να κατεδαφιστούν.

Μετς 1865

Το Ολυμπιείο φωτογραφημένο από τον Πέτρο Μωραϊτη. Στο βάθος τα …υψώματα του Μετς με 5-10 σπίτια όλα κι όλα. Στο ενδιάμεσο μόλις διακρίνεται η κοίτη του Ιλισού κι ένα μικρό κομμάτι πρασίνου δίπλα στο ποτάμι. Εντυπωσιακή η ξεραϊλα του τοπίου, ακόμα κι ο λόφος του Αρδηττού, καταπράσινος σήμερα, μοιάζει με κρανίου τόπος. Ξεκάθαρα, οι άνθρωποι του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα έκαναν τεράστια δουλειά, μεταμορφώνοντας ένα καθόλου ελκυστικό μέρος σε μια ήσυχη, μεσογειακή πόλη με αρκετό πράσινο και υποδομές, πρωτοφανείς για την εποχή της φωτογραφίας. Από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Τρίπου.

Η οδός Καλλιρόης

Η οδός Καλλιρόης αγνώριστη.

Σήμερα που το εργοστάσιο Φιξ είναι στην επικαιρότητα είπαμε να “ξεθάψουμε” αυτήν την συναρπαστική φωτογραφία από την οδό Καλλιρόης, πριν “καλυφθεί” (μπαζωθεί, με το συμπάθειο) η κοίτη του ποταμού Ιλισσού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60. Το ποτάμι έρεε κανονικά όπως και στην αρχαιότητα. Το Φιξ διακρίνεται στα δεξιά ενώ το τοπίο, τουλάχιστον σε πρώτο πλάνο, παραπέμπει σε κάποια νυσταλέα πολίχνη. Αριστερά, βλέπει κανείς την οικιστική εξέλιξη παραδοσιακών μικροαστικών συνοικιών της Αθήνας όπως η (ξεχασμένη, πια) Γαργαρέττα και ο Νέος Κόσμος.

Οδός Σταδίου, δεκαετία του ’50

Μια από τις πιο αγαπημένες μου παλιές φωτογραφίες της Αθήνας. Έχεις την ψευδαίσθηση ότι βλέπεις μια πόλη με μεγάλο αστικό βάθος. Νομίζω ότι ο μεσοπόλεμος και οι δεκαετίες του ’50 και του ’60 ήταν οι καλύτερες της Αθήνας ever.
Μιλάμε, μάλλον, για τις αρχές της δεκαετίας του ’50. Το μόνο αναγνωρίσιμο σημείο αναφοράς το οποίο επιβιώνει μέχρι και σήμερα, δεξιά, ένα τμήμα του Εθνικού Τυπογραφείου.
Η αριστερή όχθη είναι δυστυχώς σχεδόν ολοκληρωτικά αποψιλωμένη, ενώ σχετικά καθαρά διακρίνεται δεξιά το μεγαλοπρεπές Μέγαρο Αθηνογένους (δεύτερο κτίριο μετά το Τυπογραφείο) που σήμερα έχει τα… χάλια του. Στο βάθος, ίσα που φαίνεται η Ομόνοια με το κατεδαφισμένο σήμερα Θέατρο Κοτοπούλη. Περισσότερο, όμως, και από τα κτίρια, ενδιαφέρον παρουσιάζει η καταπληκτική ατμόσφαιρα του δρόμου. Τα προσεγμένα ντυσίματα των Αθηναίων της εποχής μαρτυρούν μια ηλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα, το ρολόι δείχνει δέκα παρά είκοσι το πρωί και τα πολλά αναμμένα τσιγάρα μάς βοηθούν να καταλάβουμε ότι κάποτε το κάπνισμα ήταν πολύ της μόδας και εξαιρετικά σικ.


                                                                     http://weloveathens.wordpress.com/2009/09/

Απο το Αρχείο Εικόνων του Δημήτρη Λιμπερόπουλου

ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ - ΚΛΑΣΙΚΑ ΟΧΗΜΑΤΑ Ιστορική Αναδρομή στον 20ο ΑΙΩΝΑ

Τα 5 πρώτα τεύχη

Αγαπητέ Χρήστο,
σε ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη που προσφέρει το πολύ όμορφο site σου στο περιοδικό μας. Οποιος αναγνώστης του site σου, κάνει συνδρομή για το 2011 στο περιοδικό μας του προσφέρω ΟΛΑ τα προηγούμενα τεύχη (αξίας 20 ευρώ) εντελώς ΔΩΡΕΑΝ μαζί με ενα ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ημερολόγιο τοίχου με κλασικά οχήματα.

Τηλ. επικοινωνίας 6970 446565
Ρασιδάκης Μιχάλης
Εκδότης

Classic Century

Πηνελόπη Δέλτα

Πηνελόπη Δέλτα

Η Πηνελόπη Δέλτα γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου κι ήταν το τρίτο παιδί του Εμμανουήλ Μπενάκη και της Ευγενίας Χωρέμη. Είχε δυο μεγαλύτερα αδέλφια, την Αλεξάνδρα και τον Αντώνη, το γνωστό "Τρελαντώνη" του ομώνυμου βιβλίου της. Μετά τη γέννηση της Πηνελόπης ακολούθησαν άλλα τρία παιδιά, ο Κωνσταντίνος (που πέθανε σε ηλικία 2 χρόνων), ο Αλέξανδρος και η Αργίνη.

Τα χειρότερα πυρηνικά δυστυχήματα στην Ιστορία

28/3/1979-ΗΠΑ: στην Πενσυλβάνια (Three Mile Island) όπου μια σειρά λαθών προκάλεσε παύση του συστήματος ψύξης του αντιδραστήρα. 140.000 κάτοικοι των περιχώρων μετακινήθηκαν προσωρινά.

Αύγουστος 1979-ΗΠΑ: διαρροή ουρανίου σε μια απόρρητη μονάδα πυρηνικής παραγωγής θεωρείται πως μόλυνε κάπου χίλιους ανθρώπους στο Τεννεσσί.

Μάρτιος 1981-Ιαπωνία: διαρροές ραδιενεργών από τέσσερις μονάδες έπληξαν με ακτινοβολία 278 ανθρώπους.

26/4/1986-ΕΣΣΔ: η έκρηξη στον αντιδραστήρα Νο4 του Τσερνομπίλ προκάλεσε τη μεγαλύτερη πυρηνική καταστροφή. 25.000 νεκροί ήταν οι νεκροί, ενώ η ατμόσφαιρα θεωρείται ότι ακτινοβολήθηκε με το ανάλογο 200 βομβών της Χιροσίμας μολύνοντας ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής επικράτειας.

30/9/1999-Ιαπωνία: ανθρώπινο λάθος προκάλεσε το δεύτερο σοβαρότερο δυστύχημα στον σταθμό της Τοκαϊμούρα, βορειο-ανατολικά του Τόκυο - προκαλώντας δύο θανάτους, μολύνοντας με ακτινοβολία κάπου 600 εργαζόμενους και υποχρεώνοντας 320.000 κατοίκους να μετοικήσουν.

Η έκρηξη στον πυρηνικό σταθμό Φουκουσίμα

Το συμβάν στη Φουκουσίμα κατατάχθηκε στη βαθμίδα 4 της κλίμακας 0-7 των πυρηνικών και ραδιολογικών συμβάντων, έναντι 5 για το συμβάν του Θρι Μάιλ Αιλαντ στις ΗΠΑ το 1979 και 7 για το Τσερνόμπιλ το 1986 στην Ουκρανία.


 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Στην ιστορία αυτού του τόπου υπήρξαν πολλά παραδείγματα ηρωισμού και αυτοθυσίας, από ανθρώπους που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή, αλλά και πέθαναν για κάποια πανανθρώπινα ιδανικά όπως η λευτεριά, η ειρήνη, η ανεξαρτησία και η δημοκρατία.

Είναι επίσης γνωστό ότι οι κομμουνιστές έχουν γράψει τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας αυτού του τόπου, υπερασπιζόμενοι αυτά τα ιδανικά. Οι θυσίες τους ήταν τεράστιες και αμέτρητες.

Ανάμεσα στα ονόματα των χιλιάδων αγωνιστών που έρχονται στο νου μας, ξεχωρίζει η αθάνατη μορφή του Νίκου Μπελογιάννη. Είναι ο φλογερός επαναστάτης που δε λύγισε ούτε μια στιγμή στη σύντομη, αλλά τόσο πλούσια σε αγώνες ζωή του. Είναι ένας από τους ανθρώπους που δε λύγισαν μπροστά σε φυλακές, εξορίες και βασανιστήρια.

Είναι ένας επαναστάτης που δε δίστασε να προσφέρει απλόχερα την ίδια του τη ζωή για να ζήσουν οι επόμενες γενιές ελεύθερα και ειρηνικότερα.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα στα τέλη του 1915. Από τα εφηβικά του χρόνια οι προοδευτικές ιδέες και τα σοσιαλιστικά ιδανικά σημάδεψαν τον τρόπο σκέψης του. Με δικιά του πρωτοβουλία έγιναν στο γυμνάσιό του δύο μαθητικές απεργίες. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο το 1932 ξεκινάει τις σπουδές του στη Νομική της Αθήνας αλλά θα αναγκαστεί να τις εγκαταλείψει λίγο αργότερα όταν θα διωχθεί για την πολιτική του δράση.

Το 1932 γίνεται μέλος της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαίων Ελλάδας) και το 1934 μέλος του ΚΚΕ. Το 1935 εκλέγεται γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Αμαλιάδας. Με τη δικιά του καταλυτική συμμετοχή ξεσπούν στην πόλη διαμαρτυρίες των σταφιδοπαραγωγών και απεργίες. Το λαϊκό κίνημα φουντώνει.

Το Μάρτη του 1936 ο Μπελογιάννης συλλαμβάνεται ως υπαίτιος της οργάνωσης της απεργίας στην Αμαλιάδα και χωρίς δίκη εξορίζεται στην Ίο για ένα χρόνο. Το Μάη του ίδιου χρόνου θα καταδικαστεί ερήμην σε δύο χρόνια φυλάκιση. Τότε θα αποβληθεί για πάντα και από το Πανεπιστήμιο. Τον Ιούνη του 1936 ασκεί έφεση στην απόφαση και επιστρέφει στην πόλη του.

17 χρόνια χωρίς τη Μελίνα

Πέρασαν δεκαεπτά χρόνια χωρίς τη Μελίνα Μερκούρη (πέθανε 6 Μαρτίου 1994) και η απουσία της γίνεται ολοένα πιο αισθητή.

Οσοι τη γνώρισαν, την αγάπησαν, όσοι συνεργάστηκαν μαζί της κι εκείνοι που εκτίμησαν τους ανιδιοτελείς αγώνες της για την ανέγερση του νέου Μουσείου της Ακρόπολης, προκειμένου να στεγαστούν ενωμένα τα Γλυπτά του Παρθενώνα (με τα κλαπέντα από τον Ελγιν), θα συγκεντρωθούν σήμερα στις 11.30 το πρωί στον τάφο της στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών όπου θα ψαλεί επιμνημόσυνη δέηση. Ετσι, για να μη λησμονούμε τις οφειλές μας...

Μελίνα Μερκούρη Βιογραφία

Κατασκοποι που εγραψαν ιστορια

Όλοι έχουμε δει ταινίες ή διαβάσει μυθιστορήματα κατασκοπείας. Επίσης σχεδόν όλοι, την έχουμε συνδέσει κυρίως μόνο με μυθοπλασίες, μιας και το "επάγγελμα" είναι τόσο περιπετειώδες και μυστήριο, που δικαιολογημένα πυροδοτεί την φαντασία μας. Παρ'όλα αυτά, κατάσκοποι πάντα υπήρχαν και υπάρχουν και μάλιστα κάποιοι από αυτοί, έχουν γράψει ιστορία...

Μάτα Χάρι (1876-1917)
Γεννημένη στο Leeuwarden της Ολλανδίας το 1876, η Μάτα Χάρι είναι μια από τις πρώτες γυναίκες διπλές κατασκόπους. Έδρασε για λογαριασμό της Γερμανίας και της Γαλλίας κατά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε ηλικία 19 χρόνων παντρεύτηκε έναν αξιωματικό του στρατού και τον ακολούθησε στην τότε Ολλανδική αποικία της Ιάβας. Μετά την αποτυχία του γάμου της και το θάνατο του ενός από τα δύο παιδιά της επέστρεψε στην Ευρώπη και το Παρίσι δουλεύοντας για πολλά χρόνια ως στριπτιζέζ και συνοδός υψηλόβαθμων στρατιωτικών.

Σαιξπηρικοί έρωτες που έγραψαν… ιστορία!

Ο έρωτας ενίοτε είναι καταραμένος, επειδή κάποιες αγάπες είναι καταδικασμένες από την αρχή. Ποιες είναι, όμως, οι πιο τραγικές πτυχές του θεού Ερωτα που άφησαν εποχή για τη δραματική κατάληξή τους;

Αν και τα έργα του Σαίξπηρ βρίθουν από καταδικασμένους εραστές, όπου το ανεκπλήρωτο πάθος και ο θάνατος τα καθιστούν πιο ευανάγνωστα, υπάρχουν ζευγάρια τα οποία ισάξια με τους σαιξπηρικούς ήρωες πέρασαν στην αθανασία και μπορούμε να τα απαντήσουμε στα βιβλία της παγκόσμιας ιστορίας.

Έτσι, κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, σας παραθέτουμε πέντε τραγικές ιστορίες από το βαθύ έως και το πιο πρόσφατο παρελθόν,- παραμύθια… με λυπημένο τέλος, όπως οτιδήποτε άλλο έχει εφευρεθεί στον κόσμο της φαντασίας.

Ένα άγνωστο γεγονός της πρόσφατης ιστορίας μας

Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας. Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

ΟΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ