Τι να πρωτογράψει κάποιος για την ζωή του ανθρώπου ο οποίος καθόρισε με τα επιτεύγματα του μία ολόκληρη εποχή στην ιστορία ενός από τα πλέον δημοφιλή αθλήματα, της Formula 1... Μαζί θα προσπαθήσουμε να δούμε την ταινία με τίτλο «Η ζωή του Michael Schumacher» ξεκινώντας φυσικά από την αρχή: από τα παιδικά χρόνια και τις πρώτες επισκέψεις του στην πίστα μέχρι την καταξίωση, την εδραίωση στην κορυφή και την καθολική αναγνώριση για το ταλέντο και τα επιτεύγματά του.
Σκηνή 1η: Όπου ο Michael κάνει τα πρώτα βήματα...
Με την αυγή του 1969, στις 3 Ιανουαρίου, ο Rolf και η Elisabeth Schumacher αποκτούν τον πρωτότοκο γιό τους τον οποίο ονομάζουν Michael. Στο Kerpen, όπου ζούσαν οικογενειακώς, ο μικρός Michael κάνει τα πρώτα του βήματα και παίζει με τα πρώτα του παιχνίδια. Ένα από αυτά ήταν και το μικρό του καρτ το οποίο είχε πετάλια για να αναπτύσσει ταχύτητα, το οποίο ο Rolf, σαν καλός τεχνίτης, το εξόπλισε με έναν κινητήρα μοτοσυκλέτας μόλις ο Michael συμπλήρωσε τέσσερα χρόνια ζωης. Η πίστα καρτ του Kerpen θα ήταν το πρώτο «πεδίο μάχης» για τον ίδιο το 1975, την ίδια χρονιά που γεννιέται ο αδερφός του, Ralf. Οι γονείς βλέπουν την αγάπη του για την οδήγηση και ίσως να διαισθάνονται κάτι σημαντικό για τον μεγαλύτερο γιό τους και έτσι πιάνουν δεύτερη δουλειά στην πίστα καρτ για να στηρίξουν τις προσπάθειες του.
Όντως, τα αποτελέσματα τους δικαιώνουν καθώς κατακτά το Γερμανικό Πρωτάθλημα Καρτ κατηγορίας Junior το 1984 και το 1985 ενώ την επόμενη χρονιά τερματίζει τρίτος. Ταυτόχρονα, το 1985 κατατάσσεται δεύτερος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Junior ενώ δύο χρόνια αργότερα που θα «μετακομίσει» στην μεγαλύτερη κατηγορία θα κατακτήσει τόσο το Ευρωπαϊκό, όσο και το Γερμανικό Πρωτάθλημα Καρτ. Την ίδια χρονιά εγκαταλείπει το σχολείο και αρχίζει να εργάζεται σαν μηχανικός, ουσιαστικά παίρνοντας το δρόμο που θα τον φέρει στην κορυφή του αθλήματος.
Σκηνή 2η: Όπου το μονοθέσιο γίνεται το δεύτερο σπίτι του...
Τα πράγματα αρχίζουν να σοβαρεύουν το 1988, όταν συμμετέχει για πρώτη φορά σε πρωτάθλημα με κανονικό μονοθέσιο και συγκεκριμμένα στη Formula Ford αλλά και στη Formula Konig, την οποία κατακτά. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι εμφανίσεις του τραβούν πολλά βλέμματα και έτσι το 1989 κάνει μία από τις σημαντικότερες γνωριμίες της καριέρας του, αν όχι της ζωής του. O Willi Webber εμπιστεύεται στον Michael μία θέση στη ομάδα του, η οποία συμμετέχει στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Formula 3 και το 1990 πανηγυρίζουν μαζί την κατάκτηση του τίτλου. Ο Webber αναλαμβάνει τον ρόλο στον οποίο τον γνωρίσαμε, δηλαδή του μάνατζερ του ταλαντούχου Γερμανού πιλότου. Αντίθετα με τους περισσότερους φερέλπιδες πιλότους της ηλικίας του, οι οποίοι προτιμούσαν μία θέση στη Formula 3000, ο Schumacher ακολουθεί τη συμβουλή του Webber και υπογράφει συμβόλαιο με τη Mercedes, ώστε να οδηγήσει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πρωτοτύπων όπου κερδίζει δύο αγώνες το 1990 και το 1991. Μάλιστα, την πρώτη χρονιά δοκιμάζει την τύχη του στον αγώνα της Formula 3 στο Macau και τον κερδίζει, αλλά όλοι θυμούνται τη μεγάλη του αντιπαράθεση με τον Mika Hakkinen η οποία θα αναβιώσει μερικά χρόνια μετά και στη Formula 1.
Σκηνή 3η: Όπου συμμετέχει στη μεγάλη κατηγορία...
Ήταν σίγουρο πως αργά ή γρήγορα θα του δινόταν η ευκαιρία να οδηγήσει ένα μονοθέσιο της Formula 1. Τελικά, η... φυλάκιση του Bertrand Gachot λόγω επίθεση του σε ταξιτζή στο Λονδίνο, πριν από το Βέλγικο Grand Prix του 1991, άφησε ελεύθερη τη μία θέση στην καινούργια, τότε, ομάδα της Jordan και ο Willi Webber πείθει τον Eddie Jordan να δώσει την ευκαιρία στο νεαρό οδηγό που μανατζάρει να τρέξει δίπλα στον Andrea De Cesaris. Στην πίστα του Spa ο Michael Schumacher τα καταφέρνει καλύτερα από τον βετεράνο ομόσταβλό του και με την έβδομη θέση του στην εκκίνηση ισοφαρίζει το καλύτερο αποτέλεσμα της ομάδας στις κατατακτήριες δοκιμές για εκείνη τη χρονιά. Η εγκατάλειψη στον πρώτο γύρο από προβληματικό συμπλέκτη δεν είναι ό,τι καλύτερο αλλά το νερό έχει μπει στο αυλάκι, καθώς η Benetton υπογράφει μαζί του συμβόλαιο μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Σ’ αυτήν την ομάδα θα παραμείνει μέχρι το 1995 και θα γνωρίσει τις πρώτες πραγματικές επιτυχίες του σε αυτό το επίπεδο. Το 1992, την πρώτη του ολοκληρωμένη χρονιά στην Formula 1, ομόσταβλός του στην Benetton ήταν ο πιο έμπειρος Martin Brundle. Ο Schumacher δεν δυσκολεύεται να συγκεντρώσει 15 βαθμούς παραπάνω και να τερματίσει στην τρίτη θέση του Πρωταθλήματος, μπροστά από τον Ayrton Senna και πίσω μόνο από τους οδηγούς των Williams, οι οποίοι είχαν αδιαμφισβήτητη υπεροχή λόγω των προηγμένων ηλεκτρονικών του μονοθεσίου τους. Η πρώτη του νίκη έρχεται την ίδια χρονιά στο Βελγικο Grand Prix ενώ η παρουσία του συνολικά επτά ακόμα φορές στο πόντιουμ δείχνει σταθερότητα και ταχύτητα σε πίστες διαφορετικών απαιτήσεων.
Παραπλήσια η συγκομιδή του και για το 1993, όπου οι δύο εκδόσεις της B193 μπορεί να απείχαν αρκετά από την Williams FW15 και λιγότερο από τη McLaren MP4-8, αλλά ο Schumacher παίρνει τη νίκη στο Πορτογαλικό Grand Prix, αντιστεκόμενος στη σθεναρή πίεση του Prost στους 20 τελευταίους γύρους του αγώνα. Επίσης, τερματίζει άλλες 8 φορές στο πόντιουμ!
Σκηνή 4η: Όπου κερδίζει τους πρώτους δύο τίτλους του...
Πριν από την έναρξη του Πρωταθλήματος του 1994, τα προγνωστικά ελεγαν ότι οι δύο μεγάλοι διεκδικητές του τίτλου θα ήταν ο Ayrton Senna, ο οποίος είχε μεταπηδήσει στην Williams, και ο Michael Schumacher, ο οποίος θα βρισκόταν για μία ακόμα χρονιά στην Benetton. Δυστυχώς, τα γνωστά άσχημα γεγονότα της Πρωτομαγιάς του 1994 πρωτίστως στέρησαν τη ζωή στον Βραζιλιάνο, αλλά και στον Roland Ratzenberger, και κατά δεύτερον την ευκαιρία να δούμε δύο ταχύτατους πιλότους να μάχονται στην πίστα. Η προσπάθεια του Schumacher για τον τίτλο επισκιάζεται από τις ποινές που δέχεται ο ίδιος και η ομάδα του λόγω της μη υπακοής του σε μαύρη σημαία στο Silverstone ενώ και το μονοθέσιό του βρίσκεται εκτός κανονισμών μετά τη νίκη στο Βέλγιο, κάτι που τον αποκλείει για δύο αγώνες και δίνει την ευκαιρία στον Damon Hill να τον πλησιάσει στον ένα βαθμό πριν από τον τελευταίο αγώνα. Εκεί, μία σύγκρουση μεταξύ τους βγάζει αμφότερους εκτός αγώνα και χαρίζει στον Schumacher τον πρώτο τίτλο του.
Το 1995, η ανωτερότητα του έναντι του ανταγωνισμού είναι φανερή. Κατακτά το δεύτερο τίτλο του με 33 βαθμούς διαφορά από τον Hill, τέσσερις αγώνες πριν από το τέλος και έτσι γίνεται ο νεαρότερος δις-Πρωταθλητής της Formula 1. Αξιοσημείωτος είναι ο αγώνας του Βελγίου, καθώς εκκινεί 16ος και οδηγώντας έναν από τους καλύτερους αγώνες του καταφέρνει να τερματίσει πρώτος. Την ίδια χρονιά, παντρεύεται τη γυναίκα της ζωής του, την Corinna, ενώ η πάγια τακτική του να προστατεύει τα προσωπικά του εφαρμόζεται μη αφήνοντας καμία «πικάντικη» λεπτομέρεια να διαρρεύσει στον Τύπο. Τα επόμενα χρόνια, το ζευγάρι θα αποκτήσει δύο παιδιά: την Gina-Maria το 1997 και τον Mick το 1999.
Σκηνή 5η: Όπου ο μεγάλος έρωτας γίνεται πραγματικότητα...
Η οικονομική προσφορά της Ferrari αλλά και η πρόκληση της πλήρους αναδόμησης της ομάδας που είχε να πανηγυρίσει τίτλο οδηγού από το 1979 έπεισαν τον Michael να αφήσει την Benetton ένα χρόνο προτού λήξει το συμβόλαιό του, και έτσι το 1996 φοράει για πρώτη φορά την κόκκινη φόρμα με το αλογάκι. Η πρώτη του χρονιά είναι σχετικά προβληματική καθώς η Ferrari F310, σχεδιασμένη από τον John Barnard, αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων. Έτσι, με κύριο όπλο το ταλέντο του, ο Schumacher κερδίζει στο βρεγμένο αγώνα της Βαρκελώνης, στο Βέλγιο και στην Ιταλία, αλλά η νίκη στην Ισπανία είναι αυτή που επιβεβαιώνει το προσωνύμιο «rainmaster» καθώς η οδήγηση του βρίσκεται τουλάχιστον ένα επίπεδο πιο πάνω από τους υπόλοιπους πιλότους.
Οι ελπίδες για κάτι καλύτερο το 1997 δεν ευοδώθηκαν, παρά την καταπληκτική απόδοση της F310B στο δεύτερο μισό της χρονιάς, που είχε φέρει τον Schumacher με πλεονέκτημα ενός βαθμού στον τελευταίο αγώνα της Jerez απέναντι στον Jacques Villeneuve. Σε έναν αγώνα που συζητιέται ακόμα και σήμερα, ο Michael συγκρούεται με τον Καναδό στην προσπάθεια του δεύτερου να προσπεράσει, και το πρωτάθλημα χάνεται. Μετά τον αγώνα, η ομοσπονδία προσάπτει δόλο για το περιστατικό και έτσι τον αποκλείει από την τελική βαθμολογία οδηγών. Στο πλαίσιο της τιμωρίας του ήταν η υποχρεωτική συμμετοχή του σε προγράμματα οδηγικής ασφάλειας, ευκαιρία που δεν άφησε να πάει χαμένη καθώς ακόμα και σήμερα υποστηρίζει πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στην πιο επιτυχή αντιμετώπιση των τροχαίων ατυχημάτων.
Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστιστής του Schumacher για το 1998 ήταν ο Mika Hakkinen, 8 χρόνια μετά από τη μεταξύ τους μάχη στους δρόμους του Macau με Formula 3. H McLaren ξεκινά καλύτερα αλλά η Ferrari βελτιώνεται όσο περνάει η χρονιά ενώ το αποκορύφωμα έρχεται στη Monza, όταν οι κόκκινοι κάνουν το 1-2, αποτέλεσμα που φέρνει ισόβαθμους τους δύο πιλότους. Όμως, οι δύο νίκες του Φιλανδού στους τελευταίους αγώνες στερούν από τον Schumacher τον τίτλο.
Το ίδιο σενάριο και με τους ίδιους πρωταγωνιστές βλέπουμε και στους επτά πρώτους αγώνες του 1999 αλλά ένα ατύχημα στον πρώτο γύρο του Βρετανικού Grand Prix στέλνει τον Γερμανό στο νοσοκομείο, ευτυχώς μόνο με τραύματα στα πόδια, στερώντας την διεκδίκηση του τίτλου καθώς απουσιάζει από τους έξι επόμενους αγώνες. Επιστρέφει στην Μαλαισία και κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τον ομόσταυλο του Eddie Irvine στην προσπάθεια του να κατακτήσει τον τίτλο. Τελικά αυτό δεν είναι εφικτό αλλά οι προσπάθειες τους, όπως και αυτές του Mika Salo που τον αντικατέστησε, χαρίζουν στην Ferrari τον πρώτο της τίτλο κατασκευαστών από το 1983 και δίνουν έναν νέο αέρα αισιοδοξίας στην ομάδα η οποία θέλει να ξαναγυρίσει στην κορυφή και στο Πρωτάθλημα των οδηγών.
Σκηνή 6η: Όπου ζει την ολοκληρωτική καταξίωση...
Το 2000 είναι η χρονιά όπου σημαδεύει την πλήρη ανάκαμψη της Ferrari και της επιστροφή της στην κορυφή. Ο Michael Schumacher κερδίζει τον τρίτο προσωπικό του τίτλο μετά από μεγάλη μάχη με τον Mika Hakkinen η οποία κρίνεται από την εγκατάλειψη του τελευταίου στην Ινδιανάπολη αλλά και τις δύο συνεχόμενες νίκες του «Schumi» στους τελευταίους αγώνες. Όπως είναι φυσικό, οι Ιταλοί παραληρούν και βλέπουν στο πρόσωπο του τον ιδανικό ήρωα στην επάνοδο της ομάδας τους στις επιτυχίες. Με εφαλτήριο αυτή την χρονιά, τα πρωταθλήματα διαδέχονται το ένα το άλλο και μέχρι το 2004 το όνομα του Schumacher γράφεται με χρυσά γράμματα στην ιστορία της Formula 1 ενώ όλα βάφονται... κόκκινα!
Το 2001, παρά το γεγονός ότι εκτός του Michael τέσσερεις άλλοι οδηγοί κερδίζουν, ο Γερμανός τερματίζει έχοντας εννέα νίκες και σχεδόν διπλάσιους βαθμούς από τον δεύτερο David Coulthard. Στο Βελγικό Grand Prix, όπου έκανε την εμφάνιση του και πέτυχε την πρώτη του νίκη, κερδίζει για 52η φορά στη καριέρα του, σπάζοντας το ρεκόρ του Alain Prost για τις περισσότερες νίκες στην Formula 1.
Την επόμενη χρονιά, η υπεροχή της F2002 είναι τόσο καταλυτική που ο Schumacher τερματίζει και στους 17 αγώνες στο πόντιουμ πετυχαίνοντας 11 νίκες, 5 δεύτερες και μία τρίτη θέση, εκμηδενίζοντας στην πορεία κάθε έννοια ανταγωνισμού, ακόμα και από τον ομόσταβλό του Rubens Barrichello. Η ασφάλεια που έδινε η εκπληκτική απόδοση του μονοθεσίου είχε τον αντίκτυπό της καθώς στην Αυστρία ο Barrichello ήταν ταχύτερος από τον Schumacher καθ’ όλη την διάρκεια του τριημέρου, αλλά ύστερα από εντολή του Jean Todt έκανε στην άκρη μερικά μόλις μέτρα πριν από τη γραμμή του τερματισμού. Αυτή η κίνηση δεν έτυχε και της καλύτερης αποδοχής από τους θεατές, οι οποίοι αποδοκίμασαν τους πιλότους στο βάθρο, παρά το γεγονός ότι ο Schumacher έδωσε τη θέση στο ψηλότερο σκαλί στον Barrichello, γεγονός που εξόργισε τους υπεύθυνους της Ομοσπονδίας καθώς παραβιάστηκε το πρωτόκολλο της απονομής. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στον τερματισμό του αγώνα των Ηνωμένων Πολιτειών: η προσπάθεια του Michael να τερματίσει ταυτόχρονα με τον Barrichello έδωσε τη νίκη στο δεύτερο με διαφορά 11 χιλιοστών του δευτερολέπτου.
Όσο μονότονη ήταν η εικόνα των αγώνων το 2002, άλλο τόσο απέκτησαν ενδιαφέρον το 2003. Βέβαια το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, Πρωτάθλημα για Schumacher και Ferrari, αλλά αυτήν τη φορά κατακτήθηκε με πολύ περισσότερο κόπο. Οι κυριότεροι αντίπαλοι ήταν οι Raikkonen (McLaren) και Montoya (Williams). Ύστερα από ένα κακό ξεκίνημα, ο Michael κατάφερε να ισορροπήσει την κατάσταση και τελικά να βγει νικητής στον τελευταίο αγώνα της Ιαπωνία, κατακτώντας τον ένα βαθμό που χρειαζόταν για να στεφθεί για 6η φορά Πρωταθλητής, σπάζοντας το ρεκόρ που κρατούσε ο Juan Manuel Fangio από τη δεκαετία του 1950. Ο αγώνας της Imola ξεχειλίζει από συγκίνηση καθώς τα αδέρφια Schumacher μεταβαίνουν το Σάββατο από την Ιταλία στην πατρίδα τους γιατί η μητέρα τους χάνει τη μάχη με την ζωή. Σαν τελευταίο φόρο τιμής, ο Michael επιστρέφει στην πίστα και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: κερδίζει! Περίλυπος, παραλαμβάνει το βραβείο του αλλά, όπως είναι φυσικό, για πανηγυρισμούς ούτε λόγος.
Αν το 2002 η υπεροχή ήταν καταλυτική, δύο χρόνια μετά ο Schumacher «έκοψε τον βήχα» των ανταγωνιστών από νωρίς καθώς κερδίζει τους 12 από τους 13 πρώτους αγώνες και μετά… χαλαρώνει πετυχαίνοντας άλλη μία νίκη και κατακτά ακόμα έναν τίτλο, τον έβδομό του, φτάνοντας στο απώγειο της καριέρας του. Πολλοί είναι αυτοί που πίστευαν ότι αυτή ήταν η καταλληλότερη στιγμή αποχώρησης αλλά ένας άνθρωπος που αγαπάει τόσο πολύ αυτό που κάνει είναι πολύ δύσκολο να το αποχωριστεί, πόσω μάλλον όταν δείχνει ακόμα ότι τα καταφέρνει με εξαιρετικά αποτελέσματα.
Σκηνή 7η: Όπου φτάνει η ώρα της αποχώρησης...
Σε ανύποπτο χρόνο, ο ίδιος ο Schumacher είχε δηλώσει πως ένας από τους πιθανούς λόγους αποχώρησης θα ήταν η διαπίστωση ότι κάποιος από τους πιλότους της νεότερης γενιάς θα να αποδειχτεί άξιος διάδοχος. Αυτό συνέβη το 2005, όταν το σερί Πρωταθλημάτων έφτασε στο τέλος του. Συνολικά, ήταν μία δύσκολη χρονιά για τον ίδιο αλλά και για όλη την ομάδα και ένας από τους κύριους λόγους ήταν η σαφής ανωτερότητα των Michelin σε σχέση με τα Bridgestone. Η μοναδική του νίκη ήρθε στο «προβληματικό» Grand Prix της Ινδιανάπολης ενώ το highlight της χρονιάς ήταν το ασφυκτικό κυνηγητό στον μετέπειτα πρωταθλητή Alonso τους δέκα τελευταίους γύρους του αγώνα στο Σαν Μαρίνο.
Παρόλα αυτά, το «κύκνειο» άσμα θα ήταν πολύ πιο εντυπωσιακό, καθώς η F248 αποδείχτηκε αρκούντως ανταγωνιστική ώστε ο τίτλος να κριθεί στην Ιαπωνία, έναν αγώνα πριν από το τέλος, λόγω μίας αστοχίας του κινητήρα της Ferrari, γεγονός πραγματικά σπάνιο τα τελευταία χρόνια. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς, ο Schumacher κατάφερε να έχει διάρκεια ώστε να βρίσκεται κοντά στην κορυφή, ακόμα και να… ισοφαρίσει τον αντίπαλο του στην Κίνα. Η κακή στιγμή ήρθε στις δοκιμές των κατατακτηρίων στο Μονακό όταν κατηγορήθηκε για εσκεμμένη διακοπή της διαδικασίας, καθώς «πάρκαρε» το μονοθέσιό του στη Rascasse και ενώ υπήρχαν μονοθέσια που συμπλήρωναν το γρήγορο γύρο τους. Ο ίδιος, φυσικά, δεν το παραδέχτηκε ποτέ αλλά το γεγονός συζητήθηκε πολύ και αποτελεί ένα από τα αγαπημένα θέματα των επικριτών του Schumacher. Η ανακοίνωση της αποχώρησης ήρθε σε ιταλικό έδαφος και ύστερα από μία πολύ σημαντική νίκη. Όλοι την περίμεναν, λίγοι ξαφνιάστηκαν και ακόμα λιγότεροι δεν επηρεάστηκαν. Άλλωστε, μόλις ένα σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας της Formula 1 είχε τελειώσει και ένα άλλο ξεκινούσε, αυτό χωρίς τον Michael Schumacher πίσω από το τιμόνι κάποιου μονοθεσίου…
Το άθλημα κυλάει στο αίμα του Γερμανού και αυτό φαίνεται ακόμα και τώρα, καθώς παρακολουθεί πολύ στενά τις τύχες της πρώην ομάδα του, έχει ένα συμβουλευτικό ρόλο που αποδεικνύεται πολύ χρήσιμος γι’ αυτήν ενώ έχει επισκεφθεί αγώνες ουκ ολίγες φορές, σε μία προσπάθεια επανάκτησης των τίτλων. Το τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον μεγάλο Γερμανό πρώην πιλότο και 7 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή κανείς δεν το ξέρει αλλά ένα είναι σίγουρο: το ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα σχετίζεται με το άθλημα που αγάπησε -και τον αγάπησε- όσο κανένα άλλο.
Μείνετε συντονισμένοι ακολουθεί βίντεο που για τεχνικούς λόγους δεν είναι ακόμα έτοιμο!
Πηγή:msfree.gr
| Αγωνιστικές στιγμές του Michael Schumacher Εικόνες από τη σύγχρονη ιστορία του Michael Schumacher στη Formula 1 | ||||||||||
|
|
|
| |||||||
|
|
|
| |||||||
|
|
|
| |||||||
|
|
|
| |||||||
|
|
|
| |||||||
| ||||||||||
