Ο Χρυσοθήρας
[The Gold Rush, 1925]
Έχουμε μάθει στα λόγια.
Έχουμε συνηθίσει σε κουβέντες γεμάτες με (υποτιθέμενο) νόημα, στο συναίσθημα, στην ένταση, στις βαθυστόχαστες εκφράσεις τις στιγμής. Ψάχνουμε γνωμικά και στιχάκια που να περιγράφουν τη ζωή μας όπως είναι ή όπως θα θέλαμε να γίνει. Αναζητούμε αρχές και κανόνες εκφρασμένους με λίγες κουβέντες, για να μας συντροφεύουν κάθε στιγμή και να δίνουν τη λύση παντού. Πασχίζουμε να ταιριάξουμε ανατολικές φιλοσοφίες, αρχαία γνωμικά και στιχάκια πασπαρτού στο καθημερινό, το ανεξήγητο ή το αναμενόμενο. Μπορεί αυτό να είναι απόρροια της καταιγίδας πληροφοριών που βιώνουμε, μιας καταρρακτώδους πρόσληψης εικόνων και ήχων ή του συνδρόμου μειωμένης συγκέντρωσης και συνεχούς διάσπασης που μας χαρακτηρίζει.














